Het was de nacht voor de verkiezingen, stil was het land,
geen flyer vloog rond en geen poster werd geplant.
De stembussen wachtten, de strijd was gestreden,
na weken vol speeches, beloftes en reden.
De kandidaten lagen onrustig in bed,
ieder overtuigd dat hij morgen werd gered.
Nog eenmaal de peilingen, nog eenmaal de stand,
want morgen bepaalde de kiezer het land.
RitaVerdronk droomde van macht en gezag,
van juichende mensen op verkiezingsdag.
Ze zag al haar naam op de voorpagina staan,
alsof heel Nederland achter haar aan zou gaan.
Grachtviper sliep met zijn plannen paraat,
een laatste campagnepost stond nog veel te laat.
Hij droomde van stemmen, van winst en bestuur,
en dacht: morgen begint dan eindelijk mijn uur.
Lolman lag lachend tevreden in bed,
zijn wekker voor morgen zorgvuldig gezet.
“De overwinning,” mompelde hij zachtjes en blij,
“kan na deze campagne haast niet anders dan voor mij.”
Ook NicolasKing zag zijn toekomst al klaar,
de overwinning leek in zijn dromen al daar.
Een kroon op zijn hoofd, heel het land aan zijn zij
maar dromen zijn dromen, en de ochtend kwam nabij.
Want ergens daarbuiten, onder maanlicht gehuld,
stond iemand die rustig zijn glas had gevuld.
Geen zenuwen. Geen twijfel. Geen angst voor verlies.
Slechts gouden vertrouwen in Nederlands kies.
Lang blond haar. Zonnebril. Gouden huid.
MVC keek kalm over Nederland uit.
Geen honderdste speech.
Geen wanhopige stunt.
Geen folder om drie uur.
Geen verkiezingsverbond.
Hij keek naar de posters die hingen op straat:
RitaVerdronk. Grachtviper. Lolman. NicolasKing inderdaad.
Vier kandidaten die allemaal riepen:
“KIES MIJ!”
MVC keek ernaar.
Hij zweeg even.
En glimlachte.
Want diep in de nacht ging van huis tot huis,
van kroeg tot paleis en van flat tot kluis,
één fluistering rond, eerst zachtjes en klein,
maar steeds meer mensen begonnen het eens te zijn.
Niet RitaVerdronk.
Niet Grachtviper.
Niet Lolman.
Niet NicolasKing.
Toen sloeg ergens middernacht langzaam de klok,
MVC stond op en fatsoeneerde pak en keek naar de maan,
want morgen zou Nederland naar de stembussen gaan.
Hij hief zijn glas naar het slapende land,
de toekomst misschien al haast in zijn hand.
En terwijl zijn rivalen nog droomden van pracht,
sprak MVC slechts zeven woorden die nacht:
“Slaap lekker, Nederland. Morgen pak ik de macht.”
Hij draaide zich om.
Maar stopte nog even.
Keek recht naar de camera.
En zei:
“Er is maar één juiste keuze.”
Moed. Vooruitgang. Continuïteit.
En zo eindigde rustig de laatste campagnenacht.
Welterusten allemaal.
En tot morgen bij de stembus.