Er was eens een prins in Nigeria die werkelijk prins @PrinsGleuEater heette. Hij had een echt paleis, een echte troon en een kast vol glanzende gewaden. Het probleem was alleen: zijn paleis was schreeuwend duur in het onderhoud en zijn bankrekening was tijdelijk bevroren door een bureaucratische fout van de centrale bank. Op een middag zat PrinsGleuEater met de handen in het haar achter zijn laptop. Hij had snel een klein bedrag aan administratiekosten nodig om zijn gigantische erfenis van goudstaven vrij te krijgen. Hij besloot een e-mail te sturen naar een willekeurig adres in het buitenland. Die mail belandde in de inbox van Ben-_-, een nuchtere Nederlander die net zijn administratie zat te doen. De onderwerpregel las: "DRINGEND: Zakelijke opportuniteit met koninklijke hoogheid". Ben-_- moest lachen. Dit was overduidelijk zo’n bekende internettruc. Maar toen hij verder las, begon er toch iets te kriebelen. De prins schreef: "Als u mij nu helpt met slechts 50 btc voor de leges, zal ik u overladen met gouden bergen. Ik schenk u een villa van marmer, een vloot aan sportwagens en een persoonlijk goudtransport." Ben-_- dacht aan zijn eigen spaarrekening, die al jaren akelig leeg bleef. "Weet je wat," mompelde Ben-_- met een glimlach, "die 50 btc kan ik wel missen voor een goed verhaal." Hij klikte op de link en maakte het geld over. In Nigeria sprong prins PrinsGleuEater op van zijn gouden stoel. "Het is gelukt!" juichte hij. De 50 btc was precies genoegom de administratieve rompslomp definitief te omzeilen. Tenminste, dat dacht PrinsGleuEater. Toen hij de volgende ochtend met een grote glimlach naar het ministerie van Financiën stapte, schudde de ambtenaar achter het loket meedogenloos zijn hoofd. "Helaas, koninklijke hoogheid. Sinds middernacht zijn de regels veranderd. Er is nu een officieel 'Anti-Corruptie Stempel' nodig uit Europa. Dat kost 250 btc. "PrinsGleuEater zuchtte diep, liep terug naar zijn paleis en klapte zijn laptop weer open. Hij zocht direct het e-mailadres van zijn Nederlandse redder op. In Nederland zat Ben-_- met een blik DESPER(-a)D(-os) naar zijn telefoon te staren. Hij verwachtte natuurlijk geen marmeren villa, maar stiekem bleef hij hopen op een wonder. Pling! Een nieuwe e-mail van de prins: "Mijn beste vriend Ben-_-! Uw goudstaven liggen klaar bij de douane! Er is echter één laatste obstakel. De corrupte douaniers eisen een Europese stempelheffing van 250 btc. Zodra dit is voldaan, vertrekt de privégeet met uw goud." Ben-_- krabde achter zijn oor. 50 btc was een grap, maar 300 btc begon pijn te doen. Aan de andere kant: als hij nu stopte, was hij die eerste 50 btc sowieso kwijt. Dat heet de 'sunk cost fallacy', maar Ben-_- noemde het gewoon 'alles of niets'. Hij maakte de 250 btc over. Drie dagen later was het stil. Geen mail, geen goud, geen sportwagens. Pas een week later trilde Ben-_- telefoon. Dit keer was het niet de prins, opvallend genoeg, maar een mail van de 'Chief Security Officer of the Central Bank of Nigeria'. De mail legde uit dat prins PrinsGleuEater was gearresteerd wegens illegale goudexport. Gelukkig kon Ben-_- zijn misgelopen goud én zijn eerdere investeringen via een officieel 'Slachtoffer Compensatie Fonds' terugkrijgen. Het enige wat Ben-_- hoefde te doen, was eenmalig 500 btc aan 'notariskosten' overmaken naar een trustrekening. Ben-_- keek naar zijn beeldscherm en slikte. Pas op dat moment drong het ijskoude besef tot hem door. Er was geen ministerie, geen privégeet en waarschijnlijk niet eens een prins. De koninklijke hoogheid had hem simpelweg veranderd in de koning der goedgelovigen. Ben-_- sloot de mail, keek naar zijn nu écht lege bankrekening en zuchtte: "Nou ja, een goed verhaal is ook wat waard. Alleen is dit wel een heel duur verhaal geworden."
We zijn nog steeds opzoek naar "sponsors voor concrete" door die stomme prins duurt het allemaal nog langer 😥