Duivenpost: GEWEERTJES ROODGLOEIEND, MAAR DE STRIJD GAAT DOOR
Beste landgenoten,
De afgelopen dagen was het wat stiller rond de Duivenpost. Sommigen zullen zich misschien hebben afgevraagd of de postduiven verdwaald waren geraakt of dat het hoofdkwartier tijdelijk zonder papier was komen te zitten.
RoeKurwa had het simpelweg druk met zijn geweertjes.
Er werd flink gehandeld en nog harder geschoten. De zaken liepen goed, de voorraad draaide overuren en voor je het weet is de dag voorbij zonder dat er ook maar één serieuze Duivenpost geschreven is. De Duif was dus niet verdwenen.
Hij was gewoon druk bezig.
Het Verenigd Koninkrijk – Een strategische pas op de plaats
Ook de situatie in het Verenigd Koninkrijk is de afgelopen dagen uitgebreid besproken binnen het kabinet. Na overleg en advies vanuit het congres is besloten om bepaalde gevechten daar voorlopig te laten voor wat ze zijn. Niet omdat Nederland de interesse in het eiland heeft verloren, maar simpelweg omdat de omstandigheden momenteel niet ideaal genoeg zijn om daar zomaar grote hoeveelheden middelen tegenaan te gooien.
We kijken vooruit.
Nieuwe tijden voor de allianties
Terwijl het op de kaart tijdelijk wat rustiger wordt, wordt er achter de schermen juist volop gewerkt aan de toekomst. De huidige samenwerkingen zullen de komende periode waarschijnlijk veranderen, omdat er opnieuw gekeken wordt naar de grootte en samenstelling van de verschillende allianties.
Het doel is uiteindelijk simpel: Nederland en haar partners zo sterk mogelijk houden zonder dat de voordelen van samenwerking langzaam worden overschaduwd door de nadelen van een te grote alliantie.
Daarom wordt er momenteel flink overlegd over nieuwe constructies en mogelijke samenwerkingen. Wie uiteindelijk waar terechtkomt en welke landen gezamenlijk verder gaan, is op dit moment nog niet helemaal duidelijk. De gesprekken zijn nog volop bezig en de kaarten liggen dus nog open.
En ergens boven die kaarten cirkelen natuurlijk een aantal duiven die inmiddels van mening zijn dat ze na al die bezorgde berichten ook recht hebben op een stem tijdens de onderhandelingen.
Noorwegen – Geduld is ook een strategie
Voorlopig zullen we ten aanzien van Noorwegen de huidige situatie simpelweg moeten uitzitten. Dat kan enige tijd duren, maar tegelijkertijd geeft het Nederland de ruimte om rustig te kijken hoe de nieuwe alliantieverhoudingen zich ontwikkelen en waar in de toekomst de beste mogelijkheden liggen.
Onze Nederlandse cores zijn ondertussen natuurlijk niet verdwenen. Ze liggen er nog steeds, rustig te wachten totdat de omstandigheden veranderen en Nederland opnieuw kan bepalen waar de aandacht naartoe moet.
De Duivenbrigade noemt dat strategisch geduld.
De gemiddelde soldaat noemt het waarschijnlijk gewoon:
"Wanneer mogen we weer knallen?"
De Opperduif – Zaken zijn zaken
En ondertussen gaat RoeKurwa zelf gewoon verder.
De Duivenpost was misschien iets stiller, maar de Nederlandse activiteit was dat bepaald niet. Tussen het handelen en het schieten door is er genoeg gebeurd, alleen had de Opperduif blijkbaar besloten dat een roodgloeiend geweer soms voorrang heeft op een roodgloeiende pen.
Maar nu er weer even tijd is om naar de grotere situatie te kijken, wordt duidelijk dat Nederland zich op een interessant moment bevindt. De gevechten veranderen, de allianties gaan veranderen en er liggen nog altijd mogelijkheden voor de toekomst.
De Duif mag dan druk zijn met zaken, maar hij verliest de kaart nooit uit het oog.
Vooruitblik
De strijd is dus zeker niet voorbij.
Hij neemt alleen even een andere vorm aan.
Want zodra de kaarten goed liggen, de omstandigheden gunstig zijn en de Nederlandse troepen weer weten waar ze hun aandacht op moeten richten, zullen de geweertjes ongetwijfeld opnieuw roodgloeiend staan.
Nederland kijkt vooruit. De Duivenbrigade wacht. Maar nooit te lang.
EINDE DUIVENPOST 🕊️
“De Duif was even stil. Zijn geweertjes waren dat niet.”
