Lowlands smeer campagne is dwaze propaganda

De mist hangt dik over de moerassen van de Lowlands. In de glimmende marmeren hallen van de Lowland Company worden de brochures gedrukt: schreeuwende letters die de Voet Likkende Kikker Partij wegzetten als een gevaarlijke, wilshoze "cult van kikkervisjes." Volgens de rijke kooplui en officieren van de Company zijn de volgelingen niets meer dan slijmerige, onderontwikkelde wezens die blindelings achter een absurd dwaalbeeld aan lopen.

Maar wie de modder in duikt, ziet een heel andere werkelijkheid.

In de diepste, meest vergeten hoeken van de wereld verzamelen de leden van de Partij zich rond hun onbetwiste leider: Lolman. Waar de Company hem afschildert als een malle sekteleider, zien zijn volgers de absolute waarheid. Lolman is de eerste die de knieën boog, de eerste die begreep dat ware kracht niet zit in het bouwen van hoge torens, maar in de nederige zorg voor de grond waarop iedereen loopt. Met een glimlach die de bitterste wanhoop kan breken, leidt Lolman de beweging met een haast profetische helderheid.

De naam van de Partij, hoe bizar hij voor de Company ook klinkt, is onder leiding van Lolman geen teken van onderwerping, maar van absolute toewijding aan de aarde. Terwijl de Lowland Company hoog op hun stenen torens staat — verheven boven het vuil, de ziekte en de corruptie — buigen de Kikkers zich op aanwijzen van Lolman juist naar beneden.

Zij likken de voeten van de wereld. Niet uit slaafs respect, maar als een heilig ritueel van zuivering. Met hun gespecialiseerde, magische tongen absorberen en neutraliseren zij het gif dat de geallieerde industrieën van de Company in de bodem pompen. Zij halen de zware metalen uit het moeraswater, filteren de rottenis uit de aarde en helen de wonden die het meedogenloze kapitaal achterlaat. Zij reinigen de wereld letterlijk van onderaf, vanaf de allereerste stap die iemand op de grond zet.

En de Company? Die weet dat donders goed.

De Lowland Company is de echte cult. Een orde die geobsedeerd is door onbegrensde groei, gouden munten en een hiërarchie waarin de bovenste laag rentreert over het zweet van de onderste. De Company houdt hun eigen arbeiders in een staat van permanente onwetendheid — een emotionele en spirituele stilstand. Zij zijn het die hun volgers behandelen als kikkervisjes: onvolgroeide larven zonder pootjes om op te staan, vastgehouden in een klein, troebel kommetje van schijnveiligheid en constante schuld. De Company wil niet dat hun mensen groeien, transformeren of hun ogen openen voor de verstikkende rook die de fabrieken uitstoten.

Wanneer Lolman en zijn volgelingen knielen in de modder, is dat geen daad van zwakheid. Het is een daad van verzet. Elk gifje dat zij opzuigen, elke zool die zij schoonmaken van de pestilentie van de Company, maakt de aarde weer vruchtbaar.

De Lowland Company noemt hen kikkervisjes omdat ze doodsbang zijn voor de gedaante-verwisseling die Lolman predikt. Want zodra de ogen van het volk opengaan en de 'kikkervisjes' onder Lolmans leiding volgroeid zijn tot de beschermers van de aarde, zal de grond onder de marmeren torens van de Company wegspoelen — brandschoon, zuiver en voorgoed vrij van hun tirannie.