Voor één keer wilde ik niet de gebruikelijke door AI gegenereerde rommel publiceren. Ik voelde de behoefte om zelf iets te schrijven. Iets dat daadwerkelijk betekenis heeft. Het onderwerp is tenslotte iets wat alleen een War Era-baby echt kan begrijpen.
De directe aanleiding was een artikel waar ik gisteren toevallig op stuitte, geschreven door een zekere persoon die naamloos zal blijven. De kern van het artikel was een klacht dat de nieuwssectie de laatste tijd wordt overspoeld door artikelen van War Era-baby's – vooral Litouwse baby's, zoals ik.
Ironisch genoeg bereikte het artikel precies het tegenovergestelde van wat de schrijver had bedoeld.
Wat me is bijgebleven, was niet de klacht zelf.
Het was de reactie.
Spelers die ik pas vijf dagen kende, namen het onmiddellijk op voor de baby's. Niet omdat elk artikel briljant was (verre van), maar omdat ze iets fundamenteels begrepen: een baby die probeert mee te doen, is het waard om gesteund te worden.
Voor mij vat dat de geest van War Era beter samen dan welke handleiding dan ook.
Toen ik vijf dagen geleden met het spel begon, strekte Litouwen zich uit van de Oostzee tot Alaska.
Binnen enkele dagen zag ik dat rijk stukje bij beetje uit elkaar vallen.
Op mijn tweede dag maakte ik de kortstondige "Bevrijding van Moskou" mee – een veldslag waar niemand om had gevraagd (behalve Vlad natuurlijk). Als Litouwer was het bepaald geen prettig gezicht om het rijk van mijn land uiteen te zien vallen. Het gaf mijn nationale trots toch een kleine klap.
MAAR WAT WAS HET EEN SPECTACULAIR SCHOUWSPEL...
Voor het eerst begreep ik waarom mensen zo opgaan in dit spel.
Zelfs vanaf de zijlijn kon je voelen hoe de geschiedenis van het spel aan het verschuiven was.
En precies dát is de vloek van een baby.
Je ziet geschiedenis ontstaan.
Je voelt haar.
Je wilt er wanhopig deel van uitmaken.
Maar dat kan niet.
Nog niet.
Een baby zijn is alsof je een perfecte, sappige medium-rare steak krijgt terwijl je verhongert... om vervolgens te horen dat je moet wachten tot iedereen anders klaar is met eten.
Dus wat doet een baby terwijl hij op zijn beurt wacht?
Hij schrijft.
Hij maakt memes.
Hij stelt domme vragen.
Hij bedenkt "per ongeluk" oplichtingspraktijken.
Hij overspoelt de krant met artikelen die geen enkele War Era-veteraan ooit zou schrijven.
En dat is geen fout.
Het is de enige betekenisvolle manier waarop een baby zijn vingerafdrukken op de wereld kan achterlaten voordat hij sterk genoeg is om zijn voetafdrukken op het slagveld achter te laten.
Elk verschrikkelijk artikel, elke simpele meme, elke belachelijke post of ZELFS EEN GEDICHT (ja, die heb ik ook gelezen) is geen spam.
Dat is betrokkenheid.
Op een dag zullen we legers hebben.
We zullen oorlogen voeren.
We zullen fortuinen verliezen.
We zullen strategische beslissingen nemen die zo rampzalig zijn dat toekomstige baby's erom zullen lachen.
Maar tot die dag aanbreekt, hebben we alleen onze stem.
Dus laat ons onze verschrikkelijke artikelen schrijven.
Laat ons onze afschuwelijke memes plaatsen.
Laat ons onszelf publiekelijk voor schut zetten.
Want de irritante baby van vandaag is de generaal van morgen.
En daarom verklaar ik hierbij het eerste onvervreemdbare recht van iedere War Era-baby:
Het universele recht om volslagen bullst**te schrijven.
Vertaald uit het Engels. Het oorspronkelijke artikel is hier te lezen:
Vond je dit een leuk artikel? Neem dan ook eens een kijkje bij mijn andere artikelen, bijvoorbeeld:
https://app.warera.io/article/6a512022ea8a7306b3979e13