Ik startte War Era vol goede moed. Nou ja, moed... vooral nieuwsgierigheid. Binnen vijf minuten kwam ik erachter dat iedereen om mij heen blijkbaar een master heeft in strategie, economie en oorlogsvoering, terwijl ik nog aan het uitzoeken was waar de instellingen zaten.
Dus mijn aanpak werd al snel: klik maar ergens op.
Gebouw? Klik. Onderzoek? Klik. Troepen? Klik. Melding met een rood bolletje? Vooral klikken.
Af en toe gebeurde er iets goeds en dacht ik: kijk mij eens een strategisch genie zijn. Achteraf bleek dat ik gewoon geluk had.
Na een paar dagen begon ik naar de kaart te kijken en kreeg ik grootheidswaanzin. Niet over de wereld veroveren trouwens, maar over Nederland. Ik zat serieus te denken: waarom houden we Friesland en Limburg eigenlijk nog? Kunnen we die niet gewoon ergens inruilen? Iedereen een mooie deal en weer door. De Friezen en Limburgers zullen vast niet enthousiast zijn, maar die doen toch al jaren alsof ze in een ander land wonen.
Ondertussen praten andere spelers over uitgekiende strategieën, grondstoffen en diplomatieke verhoudingen. Ik reageer meestal met iets als: "Ja, precies." Terwijl ik stiekem weer op een willekeurige knop druk waarvan ik hoop dat mijn leger er sterker van wordt.
Het mooiste is nog dat het soms werkt ook.
Dus als iemand vraagt hoe mijn eerste dagen in War Era zijn gegaan, is het eerlijke antwoord: geen idee. Ik klik wat rond, er verschijnen grotere getallen op mijn scherm en blijkbaar ben ik nog niet verslagen. Dat voelt voor nu als winst. En gokken.