Mijn eerste dagen in Nederland 
Meine ersten Tage in den Niederlanden   

Van eco-vakantie tot iets groters?

Zoals sommigen inmiddels weten, ben ik momenteel op eco-vakantie in Nederland.
In eerste instantie leek het vooral een tijdelijk avontuur: even weg uit Duitsland, een frisse start maken, rustig rondkijken en ondertussen proberen mijn bedrijven een beetje op te bouwen.

Maar zoals dat wel vaker gaat, liep het al snel anders dan verwacht.

Een rustige start… soort van

De eerste dagen stonden vooral in het teken van oriënteren.
Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe gewoontes.
Tegelijkertijd probeerde ik ook economisch niet stil te staan, dus begon ik hier en daar alvast mijn bedrijven verder uit te bouwen.

Het voelde in het begin nog echt als vakantie.
Een beetje wennen, een beetje plannen maken, en vooral kijken wat Nederland mij eigenlijk te bieden had.

Toch duurde het niet lang voordat ik merkte dat niet de bedrijven, maar vooral de mensen mijn verblijf interessant zouden maken.

En de eerste die mij daadwerkelijk aansprak, was uitgerekend Lolman.

Mijn eerste contact met Lolman

Ons eerste contact verliep ongeveer zoals je zou verwachten van uiterst serieuze internationale diplomatie:

:CowJAM:

:peepoFeet:

Een veelbelovend begin van de Duits-Nederlandse betrekkingen.

Niet veel later vroeg ik hem om advies voor een nieuwe profielbeschrijving.
Ik was nog zoekende naar iets dat goed bij mijn nieuwe situatie zou passen.

Zijn antwoord was kort, simpel en verrassend effectief:

“Duitse chappie.”

Eerlijk?
Ik moest erom lachen.
Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe beter het eigenlijk paste.

Niet lang daarna zei ik hem zelfs dat ik mij wel bij hun partij wilde voegen.

Dat was het moment waarop mijn eco-vakantie langzaam veranderde in iets dat ik zelf ook nog niet helemaal kon plaatsen.

Van sceptisch naar overtuigd

Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin mijn twijfels had.
Lolman was mij namelijk niet bepaald voorgesteld als een groot staatsman.
Eerder als iemand die je vooral niet al te serieus moest nemen.

Een soort dorpsgek.

Dus ja, ik was sceptisch.

Maar hoe langer ik met hem sprak, hoe meer ik begon te beseffen dat dat beeld totaal niet klopte.
Achter de chaos, de humor en de vreemde energie zat namelijk iemand die veel slimmer was dan hij op het eerste gezicht leek.

Sterker nog:
waar ik eerst dacht dat ik met een dorpsgek te maken had, begon ik steeds meer het gevoel te krijgen dat ik tegenover een soort politiek genie stond.

En via hem maakte ik ook kennis met de rest van de VLKP.

De mensen van de VLKP

Toen ik zag wat voor types daar rondliepen, wist ik eerst niet goed wat ik ervan moest denken.

Een bonte verzameling van kandidaten, figuren, grootsprekers, rare ideeën en complete chaos.
Mensen met plannen voor subsidies, discussies die elk moment uit de hand konden lopen, kandidaten met dubieuze kwaliteiten en een algemene sfeer die ergens zweefde tussen politieke partij, theatergroep en georganiseerde verwarring.

En toch…

hoe langer ik keek, hoe meer ik begon te begrijpen dat dit juist de kracht van de partij was.

Het zag er van buiten misschien vreemd uit, maar van binnen zat er wel degelijk een eigen logica achter.

Misschien geen logica die overal uitgelegd kan worden.

Maar toch logica.

De buitenwereld begrijpt het niet

Van buitenaf wordt er natuurlijk van alles gezegd over de VLKP.

Sommigen noemen het een grap.
Anderen noemen het een chaospartij.
En weer anderen gaan nog een stap verder en spreken zelfs van een cult.

Dat laatste werd extra interessant toen Lente haar inmiddels beruchte verslag schreef.

In dat schrijven werd de partij afgeschilderd als een georganiseerde, vertakte en mogelijk gevaarlijke groep.
Er werd gesproken over verborgen bedoelingen, interne machtsstructuren en een leider die niet gewoon als persoon werd benoemd, maar alleen werd aangeduid als:

“Hem.”

Volgens haar ging het allang niet meer alleen om politiek.
Er zou sprake zijn van een ideologisch einddoel.
Van een schimmige structuur.
Van een partij die misschien expres wil dat anderen denken dat zij duivelaanbidders zijn, zodat niemand kijkt naar wat er werkelijk speelt.

Een indrukwekkend verhaal.

Bijna overtuigend zelfs.

Maar toch had ze, ondanks al haar observaties, één belangrijk ding niet begrepen:

wij zijn meer dan dat.

Veel mensen denken dat wij een cult zijn.
Dat wij slechte bedoelingen hebben.
Maar de waarheid ligt ingewikkelder.

En misschien ook simpeler.

(Voeten ♥️)

Lente heeft ons verraden.
Maar misschien was dat onvermijdelijk.
Niet iedereen begrijpt de boodschap.

En nu?

En zo sta ik nu op een vreemd punt.

Wat begon als een eenvoudige eco-vakantie, is langzaam veranderd in iets veel groters.
Ik bouw hier mijn bedrijven verder op.
Ik leer de mensen kennen.
Ik begin de taal steeds beter te begrijpen.
En stap voor stap voel ik mij hier minder een bezoeker en meer onderdeel van iets.

Misschien is het nog te vroeg om grote conclusies te trekken.

Misschien is dit nog steeds gewoon een tijdelijke tussenstop.

Maar tegelijkertijd vraag ik mij steeds vaker af of dat wel waar is.

Want hoe langer ik hier ben, hoe natuurlijker het begint te voelen.
En hoe minder dit nog op een gewone vakantie lijkt.

Misschien is dit pas het begin.
Misschien wacht er nog een echte rol binnen de partij.
Misschien krijg ik binnenkort mijn eerste opdracht.
Misschien is Nederland niet alleen een bestemming, maar het begin van een nieuw hoofdstuk.

Voorlopig weet ik maar één ding zeker:

Ik ben hier nog niet klaar.

Wordt vervolgd…