Tarrel gaat een dagje op pad met oom Coachman

Tarrel was vandaag gezellig op stap met zijn oom Coachman. Tenminste, dat dacht hij zelf. De twee liepen door een donker steegje toen Coachman plotseling stopte bij een onbekende vrouw.

Coachman haalde een stapeltje cash uit zijn zak en overhandigde het aan de vrouw. Tarrel keek verbaasd toe. Waar het geld voor bedoeld was, wist hij niet, maar hij vond het vooral bijzonder dat zijn oom blijkbaar zoveel zakgeld had.

Even later draaide Coachman zich naar Tarrel. "Jij moet even naar binnen en daar gaan zitten."

Tarrel vond het allemaal behoorlijk spannend. Hij kende de vrouw niet en had geen idee wat er ging gebeuren. Maar Tarrel luisterde altijd netjes naar zijn oom, dus liep hij braaf naar binnen.

Daar trof hij een klein kamertje met een stoel. Tarrel ging zitten, vouwde zijn handjes op schoot en wachtte geduldig op verdere instructies.

De minuten verstreken. Daarna de uren.

Tarrel keek af en toe op zijn telefoon, oefende een paar duckfaces en begon zich langzaam af te vragen of hij misschien iets verkeerd had begrepen.

Niemand kwam langs.

Na een hele dag wachten hoorde hij eindelijk voetstappen. De deur vloog open en daar stond oom Coachman, zichtbaar geïrriteerd.

"IK HEB OOK NIKS AAN JE!" riep hij boos.

Tarrel schrok zich rot.

"Maar oom... ik heb toch precies gedaan wat je zei? Ik moest hier gaan zitten!"

Coachman sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Tarrel begreep er werkelijk helemaal niets van.

Eenmaal thuis vertelde Tarrel trots dat hij acht uur lang voorbeeldig had geluisterd. Waarom oom Coachman daar zo boos over was geworden, bleef voor hem een groot raadsel.

"Volgende keer neem ik wel een kussentje mee," concludeerde Tarrel. "Die stoel zat voor geen meter."