Tarrel ziet kansen tijdens Duitse invasie

Toen Mr. Tarrel zag dat Duitse troepen steeds dichter bij Nederland kwamen, schoot hij niet meteen naar de keuken. Nee, zijn eerste reflex was om Duolingo te openen. "Als ze straks voor mijn deur staan, kan ik maar beter weten hoe ik een schnitzel aanbied," mompelde hij terwijl hij fanatiek oefende op zinnen als "Guten Tag" en "Möchten Sie noch Senf dazu?"

Na een indrukwekkende reeks van twaalf correcte antwoorden en één agressieve uil die hem herinnerde aan zijn dagelijkse streak, voelde Tarrel zich klaar voor de toekomst. Hij zette direct een kraampje op waar goudbruine schnitzels werden gebakken. De rij werd steeds langer en zelfs de soldaten vergaten even waarom ze eigenlijk onderweg waren.

Terwijl de schnitzels als warme broodjes over de toonbank vlogen, viel Tarrel iets op. De wachtende soldaten hadden weinig te doen. Sommigen keken verveeld om zich heen, anderen staarden minutenlang naar een lantaarnpaal.

Op dat moment kreeg Tarrel een ingeving.

"Dat is het... paaldansen."

Nog voordat de laatste schnitzel was verkocht, stond er naast de grill een geïmproviseerd podium met een blinkende paal. Tot verbazing van werkelijk iedereen trok het nóg meer publiek dan de schnitzels. De soldaten stonden lachend in de rij, de fooien stroomden binnen en Tarrel noteerde tevreden in zijn notitieboekje: "Diversificatie van inkomsten werkt."

Aan het einde van de dag had hij niet alleen een recordaantal schnitzels verkocht, maar ook een compleet nieuw verdienmodel ontdekt. "Oorlogen zijn tijdelijk," zei Tarrel terwijl hij de kassa telde. "Maar een gat in de markt... dat moet je pakken zodra je het ziet."