Terrasje in Zuid-Belgie

Op kantoor voelde het weer alsof ik vastzat in een eindeloze herhaling. Dezelfde vergaderingen die nergens heen gaan, dezelfde gezichten die doen alsof het allemaal belangrijk is. Halverwege de dag wist ik genoeg. Laptop dicht, jas aan, en weg.

Nu zit ik ergens in Zuid-België, maar alles voelt anders. De lucht is zachter, het licht warmer, en de dagen lijken zich niets aan te trekken van tijd. Ik laat de ochtend gewoon passeren, drink koffie zonder haast en wandel wat rond zonder plan. Alsof ik langzaam afleer om ergens naartoe te moeten.

Tegen de avond wordt alles nog trager. De warmte blijft hangen, de geluiden vallen stil, en ik merk dat mijn hoofd eindelijk meekomt met de rest. Geen deadlines meer die ergens op de achtergrond knagen, geen nutteloze gesprekken die blijven nazinderen. Alleen dit moment, dat nergens naartoe hoeft.

Uiteindelijk beland ik op een terrasje aan het Praça do Comércio. Ik zak wat onderuit in mijn stoel, kijk naar mensen die voorbij drijven alsof ze geen bestemming hebben, en laat het licht van de ondergaande zon over het plein glijden. Voor me staat een Belgisch biertje, licht beslagen, alsof zelfs dat de warmte niet helemaal kan ontsnappen. En ergens tussen het geroezemoes en de stilte in mijn hoofd besef ik: meer dan dit hoeft het eigenlijk niet te zijn.