
Na de loodzware gevechten met Duitsland keek Tarrel naar zijn commandopaneel en nam hij een pijnlijke beslissing. Met trillende hand zette hij WarMode uit en activeerde EcoMode. Waar hij eerst vol overtuiging het offensief zocht, doet hij nu nog maar nét genoeg schade om de tegenstander eraan te herinneren dat hij er nog is.

"Vroeger ging ik er vol in," snikte Tarrel terwijl hij voorzichtig achter een struik vandaan keek. "Nu hoop ik vooral dat niemand mij ziet."
Zijn ooit stoere uitstraling heeft plaatsgemaakt voor een klein, bibberend Tarreltje dat bij ieder explosiegeluid een traantje wegpinkt. Zijn dappere oorlogsjurkje is ingeruild voor een extra dikke trui en een dekentje. Volgens zijn kameraden controleert hij inmiddels drie keer of de kust veilig is voordat hij één stap vooruit zet.

Toch ziet Tarrel het positief. "EcoMode bespaart grondstoffen, munitie én mijn zenuwen," verklaarde hij terwijl hij met een zakdoek zijn ogen droogde. "Misschien win ik de oorlog niet meer... maar mijn energierekening is in ieder geval fantastisch."
Zijn medesoldaten hopen stiekem dat Tarrel op een dag weer terugschakelt naar WarMode. Tot die tijd staat hij veilig achter de linies, doet af en toe een symbolisch schot richting de horizon en fluistert zachtjes: "Als Duitsland me niet ziet... zie ik Duitsland ook niet."