*siedzi brudny przy kałuży z kartonem z prośbą o datki*
Na meetingu powiedzieli mi, że pierwszy krok do wyjścia z problemu to przyznanie się do błędu i powiedzenie o nim głośno.
Dlatego piszę ten artykuł.
Przegrałem wszystko na skrzynkach.
Zaczęło się niewinnie. Jak zawsze.
Wszedłem do sklepu i odebrałem darmową codzienną skrzynkę.
Normalna rzecz. Każdy odbiera. Przecież jest darmowa.
Jeszcze parę dni temu napisałem artykuł o opłacalności otwierania skrzynek, w którym matematycznie udowadniałem, że ich otwieranie na początku gry się nie opłaca i zdecydowanie odradzałem.
Najciemniej pod latarnią, pod wpływem impulsu otworzyłem.
Szary item.
Popatrzyłem na niego.
On popatrzył na mnie.
I wtedy w głowie pojawiła się myśl:
„No przecież prawdopodobieństwo kiedyś musi mi oddać.”
Pomyślałem więc, że kupię 20 skrzynek.
Nie dla dopaminy.
Dla eksperymentu.
To ważne.
Ja nie uprawiałem hazardu.
Ja prowadziłem badania.
70 monet poszło więc w inwestycję alternatywną wysokiego ryzyka.
Zwrot?
40 monet.
Nie pomyślałem:
„Straciłem 30 monet.”
Ja powiedziałem:
„Czyli system zaraz zacznie oddawać.”
Zostało mi jeszcze trochę wolnego kapitału.
A przecież logiczne było, że skoro wcześniej nie wypadł elitarny ani legendarny przedmiot, to teraz jego szansa była o wiele wyższa.
Czułem to w sercu.
Byłem wtedy dokładnie jak ten górnik.
Nie mogłem zawrócić.
Byłem za blisko.
Kolejne 20 skrzynek.
Dało parę niebieskich.
Bilans: okolice zera, nawet lekki plus.
I to był moment, który mnie zgubił.
Pomyślałem:
„O KURWA, DZIAŁA.”
No to następne.
-30 monet.
Spokojnie.
Chwilowo się koryguje na minus.
Kolejne 20.
Strata.
Kolejne.
Strata.
Kolejne.
Nie pamiętam dokładnie, kiedy straciłem kontrolę.
Pamiętam tylko, że spojrzałem na historię transakcji i zorientowałem się, że wykonałem ten sam „eksperyment” parenaście razy za dużo.
X niezależnych badań naukowych.
Wszystkie zakończone tym samym wynikiem.
Badany jest debilem, hazardzistą.
Przegrałem wszystko.
Kiedy zabrakło monet, zacząłem patrzeć na swój ekwipunek.
Najpierw rzeczy, których „i tak nie używałem”.
Potem rzeczy, które „można zawsze odkupić”.
Potem rzeczy, które lubiłem.
Na końcu sprzedałem nawet swoje szare noże.
Tak.
Szare noże.
Człowiek nie wie, gdzie jest jego dno, dopóki nie zacznie sprzedawać szarych noży, żeby otworzyć kolejne skrzynki.
Dzisiaj nie mam już nic.
Siedzę nagi w brudnej kałuży.
Deszcz pada mi na głowę.
W rękach trzymam karton z napisem:
„POLSKA GUROM. PROSZĘ O 5 złotych.”
Dlatego zwracam się do Was, wielmożni Polscy przyjaciele.
Nie proszę o wiele.
5 złotych.
Cokolwiek.
Pomóżcie człowiekowi odbudować swoje życie.
Mam pracowników na utrzymaniu dla których nie mam na wypłaty...
Każda wpłata zostanie przeznaczona na przedsiębiorstwa i rozpoczęcie wszystkiego od nowa.
Absolutnie nie na skrzynki.
Przysięgam.
Nigdy więcej hazardu.
Nigdy więcej skrzynek.
Nigdy więcej „eksperymentów”.
Wyciągnąłem lekcję.
Zrozumiałem swój błąd.
Dojrzałem.