“Kıtaları ipek bir kumaş gibi keser biçerdik. Kelleler damlardı kılıcımızdan. Bir biz vardık cihanda, bir de küffar… Zafer sabahlarını kovalayan bozgun akşamları…
İhtiyar dev, mâzîdeki ihtişamından utanır oldu. Sonra utanç, unutkanlığa bıraktı yerini;”
Cemil Meriç’in bu paragrafının ilk kıtası,, oyunun 2025 Ekim aylarından bu senenin başına kadar bizler için geçerliydi. İkinci kıtası da şu zamanımız için. Ne yazıkki ne eski emekleri verebilen bir tayfa kaldı ne de o heves. Çoğumuz nice nüfuslu devletlere karşı, binlere karşı aylardır mücadele verdik, fakat pek doğaldırki yorulduk.
Bir süre dinlenmeye çekilmiş olmamız kimseyi, hiçbir “küffarı” mutlu etmesin. Biliyorum bu makalelerimizi çeviren stalker Almanlar dolu, istediğiniz kadar çevirin. Tarihte Türk bir kere yenilmişse bin kere tekrar dirilmiştir, sizlere benzemeyiz :)
Tüm dostlar merak etmesin, elbette nüfusumuzu çoğaltmaya tekrar çalışacağız. Tekrar toplanarak çokça emek vermeye çalışacağız.
Geri geleceğiz, pek geleceğiz.
“Hakîr olduysa millet, şânına noksân gelir sanma
Yere düşmekle cevher, sâkıt olmaz kadr-ü kıymetden“
Vatanını seven Namık Kemal’i dinlesin.
Shija, Türk