*Karanlık bir sokak… yağmur damlaları taş zemine düşerken, köşede çökmüş bir adamın titreyen elleri uzanıyor. Yıpranmış giysilerinin arasından çıkan sesi, hem fısıltı hem çığlık gibi:
“Bir parça beton... bir adet çelik… Allah rızası için…”
Gözleri boşluğa bakıyor ama aslında her geçen insana umutla takılıyor. Çaresizliğin ağırlığı omuzlarını eğmiş, dudakları kurumuş, nefesi kesik kesik. Çevresinden geçenler hızla adımlarını sıklaştırıyor; kimisi gözlerini kaçırıyor, kimisi kulaklarını kapatıyor. O ise, her reddedişte biraz daha küçülüyor, biraz daha silikleşiyor.
Ama yine de sesini yükseltiyor, sanki varlığını hatırlatmak için:
“Ben de ecodayım… ben de fabrika açmak istiyorum…”
Bir köpek yanına sokuluyor, ıslak tüyleriyle bacaklarına sürtünüyor. Adam, titreyen parmaklarıyla onu okşarken gözlerinden yaş süzülüyor. Belki de tek dostu bu sessiz hayvan.
Sokak lambasının solgun ışığında, dilencinin yardım çağrısı bir ağıt gibi yankılanıyor. İnsanlığın vicdanına dokunan, görmezden gelinse bile kulaklarda çınlayan bir çağrı…