Köle miyiz, Vatandaş mıyız?

Bir zamanlar savaşmak hem onurlu hem de eğlenceli bir aktiviteydi . Aynı amaçlar altında toplanan oyuncular(arkadaşlar), ortak hedefler uğruna güçlerini birleştirir, kazanılan her zaferde kendilerinden bir parça bulurdu. Ancak bugün gelinen noktada şu soru daha anlamlı hale gelmeye başladı: "Biz gerçekten bu yapının bir parçası mıyız, yoksa sadece sömürülmesi gereken arkadaşlar mı?"

Savaşmak sadece güç işi değildir; aynı zamanda ekonomi, zaman ve motivasyon gerektirir. Cephanesi tükenmiş, kaynakları azalmış, yorgun düşmüş bir oyuncudan hâlâ aynı performansı beklemek gerçekçilikten uzaktır. Buna rağmen bir zamanlar yakın arkadaş olduğum insanların, bazı gerçekleri görmezden gelerek sürekli fedakârlık talep etmesi hatta yapılan fedakarlıkları göz ardı edilerek hasar vur(a)mayan herkese toplu mesajlar atarak , oyuncuların aidiyet ve arkadaşlık duygusunu zedelemektedir.

Bir topluluğu ayakta tutan şey zorunluluk değil, gönüllülüktür. Eğer bir oyuncu savaşa katılıyorsa bu, bir baskı sonucu değil, bir amaç uğruna olmalıdır. Ancak bugün Warera’da birçok aktif oyuncu kendini bir tercih yapan birey gibi değil, emir alan bir köle gibi hissetmektedir. İşte bu noktada “arkadaşlık” kavramı yerini “kölelik” hissine bırakır.

Arkadaş olmak; söz hakkına sahip olmak, dinlenmek, anlaşılmak ve gerektiğinde geri çekilebilmek demektir. Köle olmak ise sadece vermek, tükenmek ve karşılığında hiçbir şey bekleyememektir. Eğer bir sistem yalnızca alıyor ve arkadaşlarının sınırlarını yok sayıyorsa, orada bir yönetim sorunu vardır.

Unutulmaması gereken bir gerçek var: Oyuncular(arkadaşlar) bu oyunun taşıyıcı kolonlarıdır. Onlar olmadan ne savaş olur, ne ekonomi döner, ne de bir “hükümet” anlam ifade eder. Bu yüzden yönetimin görevi, oyuncuları zorlamak değil, onları sürdürülebilir şekilde desteklemek olmalıdır.

Belki de artık durup düşünmenin zamanı gelmiştir. Sürekli fedakârlık istenen bir düzen ne kadar sürdürülebilir? Ve daha önemlisi, biz bu düzenin içinde neyi temsil ediyoruz?

Cevap basit ama rahatsız edici olabilir:
Eğer söz hakkımız yoksa, sınırlarımız önemsenmiyorsa ve sadece vermek zorundaysak…
O zaman ne vatandaş ne de arkadaş değiliz.

Ama bu hikâye burada bitmek zorunda değil. Hükümetin(arkadaşlarımın) bir an önce davranışlarını gözden geçirmesi, gerekli aksiyonların alınarak oyun oynayan herkesin dinlenmesi gerekmektedir.

Yaptığım şeyin A. Davutson roleplayi olmasını çok isterdim fakat yazdığım her satırda biraz kırılmışlık biraz tükenmişlik hissi var.

Umarım dinlersiniz ve her geçen gün daha da yalnızlaşmazsınız.