Sprungpeheder'den Masallar 1 (Hasatta Önde, Emekte Yok)

Bir zamanlar uzak diyarlarda, herkesin birlikte yaşadığı büyük bir vadi vardı. Bu vadide yaşayanlar, zor zamanlarda birbirlerine destek olur, görevleri paylaşır ve birlikte güçlenirdi. Çünkü bilirlerdi ki birlik olmadan ne köprüler kurulabilir ne de fırtınalar atlatılabilirdi.

Bir gün vadiye yeni biri geldi. Dışarıdan bakıldığında son derece becerikli, zeki ve hızlıydı. İlk zamanlar herkes onun bu özelliklerinden etkilenmişti. Ancak zaman geçtikçe ilginç bir şey fark edildi: Ne zaman bir görev dağıtılsa, o kişi ya ortadan kaybolur ya da görevin en kolay kısmını alıp geri kalan yükü başkalarına bırakırdı.

Köprü yapılacaksa ilk taşı koyar, sonra “ben üzerime düşeni yaptım” diyerek çekilirdi. Tarlalar sürülecekse en kısa sırayı seçer, iş zorlaşınca bir bahaneyle uzaklaşırdı. Ama hasat zamanı geldiğinde en önde o olurdu. Paylaşımda cömert, sorumlulukta ise görünmezdi.

Vadi halkı başta sabretti. “Belki öğrenir, belki alışır” dediler. Ama zamanla anladılar ki bazıları sadece almak için vardır, vermek için değil. Ve en büyük yük, işten kaçanların yükünü de sırtlananların omuzlarında birikir.

Bir gün büyük bir fırtına yaklaştı. Herkes bir araya gelip sağlam bir sığınak yapmak zorundaydı. Bu kez kimse onu çağırmadı. Çünkü artık herkes biliyordu: Gerçek dayanışma, sadece sözle değil, zor zamanda verilen emekle ölçülürdü.

Fırtına geldiğinde sığınakta yer bulamayan o kişi, ilk defa yalnız kaldı. Ve o an anladı; kısa vadeli çıkarlar, uzun vadede insanı yalnız bırakır.

Vadide hayat devam etti. Ama artık herkes şunu çok iyi biliyordu:
Birlik, yükü paylaşanlarla kurulur; sadece kazancı paylaşanlarla değil.